Knowledge isn’t always taught. Sometimes, it is given...

Sometimes we think of lineage as something you can only trace physically. Teacher to student, master to disciple, one hand passing to the next. But Malay cosmology has always entertained another possibility – that lineage can also arrive through the unseen. Not learned step by step, but diilhamkan, “downloaded” into the heart and body of a practitioner.

This isn’t as alien as it sounds. If the universe itself is written in patterns and principles, then the human mind and spirit are not merely storage devices – they are receivers. Just as a radio picks up frequencies, some silat masters have long claimed to pick up entire sequences, jurus, even philosophies of their art, directly from that hidden layer of reality.

Science is slowly catching up to what tradition has long intuited. Biologist Dr. Douglas Youvan once suggested that humans are not only transmitters of culture but receivers of deep, coded patterns in nature. His work explored how biological systems absorb information from their environment in ways we don’t yet fully understand. If our cells and senses can respond to subtle signals, then why not our higher faculties? What silat masters call ilham might be an expression of this same principle – information carried not by books or voices, but by resonance.

Skeptics might call this fantasy. But then, how do we explain the uncanny similarities of movements across different schools that had no contact? How do we explain a guru who never trained under a particular lineage yet produces forms almost identical to it? In the Malay world, such phenomena are often not questioned but recognized as part of the larger cosmological order.

And here’s the crux: authenticity isn’t determined by whether it was “downloaded” or “taught.” It is tested through practice, verified by peers, and measured against the principles of tauhid. If it aligns with truth, uplifts the soul, and strengthens the body and community, then it is real enough.

Lineage, then, may be both horizontal – from human to human – and vertical, from the unseen to the seen. The question is, are we ready to accept that knowledge, like silat itself, doesn’t always walk the straight road, but sometimes descends from above, like rain.

Pak Ku Nara
17 August 2025

#SilatLineage #WarisanMelayu #AppliedSilat #IlmuBatin #SpiritualTransmission #HiddenKnowledge

PARANG LADING: SATU KAJIAN TIPOLOGI DAN PERBANDINGAN MORFOLOGI

Haji Muhammad Hanif bin Haji Hosainel Majidi¹

¹Nara Martial Arts Academy

 

ABSTRAK

 

Parang lading merupakan senjata orang Kedah sejak turun-temurun. Ia merupakan senjata para panglima Kedah yang direkodkan dalam Perang Musuh Bisik. Perkataan “lading” telah direkodkan di dalam kamus Melayu-Belanda-Perancis sejak abad ke-17 lagi. Selain daripada senjata, ia juga turut digunakan bagi tujuan perladangan dan pertukangan. Di Kedah, parang lading merujuk kepada sejenis parang yang mempunyai pangkal bilah yang tebal berbentuk segitiga atau “pelepah kelapa”. Bilahnya tirus di pangkal dan kembang ke hujung dalam bentuk “daun palas” dan mempunyai lentik yang dikenali diantaranya sebagai “pelepah pisang” atau “patah kepak”. Kajian ini cuba mengklasifikasikan parang lading dari segi tipologi dengan menumpukan kepada bentuk bilah dan juga hulu. Perbezaan ini juga menjadi identiti unik dan menggambarkan kepelbagaian fungsi setiap jenis parang lading. Hulunya biasanya diperbuat daripada tanduk kerbau atau kayu dan berbentuk tapak kijang atau tapak kuda. Selain daripada itu, perbandingan dengan lading yang didapati di Sumatera Barat dan beberapa contoh parang lain yang turut dipanggil “lading” atau berbentuk seakan-akan lading turut akan disentuh untuk membezakan lading Kedah dengan lading daripada daerah yang lain.

 

 

Kata kunci: Kedah; lading; parang; silat

 

1.    PENGENALAN

Parang lading merupakan senjata tradisi orang Kedah yang telah digunakan sejak sebelum Perang Musuh Bisik (1821-1842). Spesimen-spesimen parang lading yang antik masih boleh didapati dalam koleksi muzium dan juga peribadi. Selain daripada senjata, parang lading turut digunakan dalam pertanian dan pertukangan. Tujuan kajian ini adalah untuk mendokumentasikan jenis-jenis parang lading dan juga berbezaan morfologinya berbanding dengan parang-parang lain seperti kelewang Kelantan dan parang ilang Sarawak. Terdapat juga parang latok di Sarawak yang mirip kepada lading patah kepak.

Secara amnya, parang lading mempunyai bilah yang tirus di pangkal dan melebar ke hujung. Bentuk ini dikenali sebagai “daun palas”. Bentuknya yang unik dengan bilah yang berat ke hujung menjadikannya alat menebas dan menetak yang amat berkesan. Dalam persilatan, parang lading turut digunakan untuk menghiris. Bentuk bilahnya yang melengkung dan melebar ke hujung memberikan momentum yang lebih untuk menebas dan menetak. Namun begitu, morfologinya yang unik merupakan satu cabaran kepada tukang besi untuk menghasilkannya secara komersil suatu masa dahulu. Pangkal bilah parang lading mempunyai keratan rentas berbentuk segitiga yang dikenali sebagai “pelepah nyior”. Lentik atau lengkungan bilah parang lading mempunyai variasi yang tinggi. Ada yang hampir lurus, manakala ada juga yang mempunyai lentik yang agak ekstrim. Bentuk lentik ini dikenali dengan nama-nama seperti “pelepah pisang” dan “patah kepak”. Hulu parang lading pula biasanya diperbuat daripada tanduk kerbau kerana tanduk kerbau merupakan bahan yang agak liat dan tahan hentakan. Ada juga pihak yang menyatakan bahawa hulu tanduk kerbau juga kurang licin jika terkena darah berbanding dengan kayu.

 

2.    METODOLOGI

Kajian ini mengambil pendekatan menggunakan pelbagai sumber seperti sumber lisan, penulisan dan artifak.

 

2.1.  Sumber lisan

Sumber lisan terdiri daripada responden-responden yang mempunyai koleksi parang lading, tukang besi yang membuat parang lading dan juga pengamal persilatan yang menggunakan parang lading sebagai senjata di dalam aliran persilatan mereka. Sumber lisan merupakan sumber utama untuk kajian ini.

 

2.2.  Sumber bertulis

Sumber bertulis untuk kajian ini tidak banyak. Sumber bertulis utama terdiri daripada buku-buku lama dan juga bahan bercetak yang dihasilkan oleh Persatuan Seni Silat Cekak Malaysia. Sumber dalam talian juga kurang didapati.

 

2.3.  Sumber artifak atau fizikal

Sumber artifak atau fizikal terdiri daripada parang lading antik yang disimpan oleh individu-individu tertentu sebagai koleksi atau pusaka. Contoh-contoh di muzium juga turut digunakan. Selain daripada itu, beberapa bilah contoh lading yang baru dibuat juga dijadikan sumber kajian tipologi. Kajian morfologi pula dibuat berdasarkan specimen-spesimen yang didapati daripada individu, muzium dan juga sumber-sumber dalam talian.

 

3.    KEPUTUSAN DAN PERBINCANGAN

Parang lading hampir pupus sehinggalah sekitar tahun 1970an di mana Pengasas dan Guru Utama Persatuan Seni Silat Cekak Malaysia, almarhum Ustaz Haji Hanafi bin Haji Ahmad telah menjadikannya sebagai senjata rasmi Seni Silat Cekak. Ustaz Hanafi juga telah memperkenalkan parang lading ketika Konvensyen Silat Melayu di USM Pulau Pinang pada bulan Julai 1973. Sejak daripada itu, parang lading sering dianggap sebagai senjata pengamal Silat Cekak. Tindakan beliau secara tidak langsung telah menghidupkan semula pembuatan parang lading di Kedah. Sekitar tahun 2018, pembuatan parang lading semakin mendapat permintaan daripada pengamal persilatan dan peminat senjata tradisional.

Namun begitu, tidak bermakna parang lading ini hanya wujud sekitar tahun 1970an sahaja. Keberadaan specimen-spesimen lama yang boleh ditentukan daripada lewat abad ke-18 dan awal abad ke-19 menunjukkan bahawa parang lading ini sudah wujud sekian lama. Penggunaan lading di dalam persilatan Melayu juga menunjukkan bahawa ia sememangnya sebahagian daripada peradaban Melayu. Silat Cekak bukanlah satu-satunya seni silat yang menggunakan parang lading sebagai senjata. Seni Silat Gayong Harimau dan Seni Silat Gayong Harimau Hitam merupakan antara silat Melayu yang menggunakan parang lading sebagai senjata.

Selain daripada Kedah, parang lading turut dijumpai di Acheh dan daerah Minangkabau. Di Acheh, ia dikenali sebagai lading Acheh atau roedoes lentik. Di Minangkabau pula, ia dikenali dengan nama ladieng, dan parang lading yang paling mirip kepada lading Kedah dipanggil ladieng puntuang. Selain daripada itu, kelewang di Kelantan juga mempunyai morfologi yang hampir dengan lading. Parang ilang di Sarawak juga mempunyai profil bilah yang serupa tetapi pangkal bilahnya berbeza. Satu jenis lagi lading yang terdapat di Semenanjung Malaysia dikenali dengan nama lading Banjar. Perbandingan morfologi adalah penting untuk mengelakkan kekeliruan antara parang lading Kedah dan parang lading dari daerah lain atau parang yang seakan-akan lading.

Rekod bergambar terawal yang dijumpai setakat ini bertarikh 1908 yang memaparkan sebilah parang lading yang mempunyai rambu di hulunya. Lading turut disebut di dalam hikayat Pelayaran Abdullah ke Kelantan, Syair Hemop serta Hikayat Banjar dan Kota Waringin. Sebilah parang lading turut dipaparkan di dalam buku Rupa dan Jiwa. Selain daripada itu, sumber rujukan utama ialah daripada bahan-bahan bercetak yang dihasilkan oleh Persatuan Seni Silat Cekak Malaysia. Spesimen parang lading turut dipamerkan di Muzium Negara dan Muzium Negeri Kedah.

Hasil daripada kajian ini, dua gambarajah tipologi dan morfologi parang lading telah dapat dipaparkan.

Gambarajah 1. Tipologi parang lading Kedah

Gambarajah tipologi ini dihasilkan daripada pemerhatian terhadap specimen-spesimen fizikal dan juga gambar-gambar yang telah ditemui. Ia menunjukkan variasi di antara jenis-jenis parang lading Kedah yang mungkin mewakili identiti tertentu dan mempunyai fungsi yang berbeza.

Gambarajah 2. Morfologi parang lading dan parang-parang lain yang serupa

Gambarajah morfologi ini boleh digunakan untuk membezakan parang lading Kedah dengan jenis-jenis parang lain yang mempunyai nama atau bentuk yang serupa.

 

3.1.  Perbincangan

Kajian ini merupakan kajian asas yang hanya menyentuh aspek fizikal parang lading. Tujuan utama kajian ini adalah untuk mendapatkan gambaran asas mengenai ciri-ciri khusus parang lading supaya satu sistem pengecaman boleh dirangka dan digunakan untuk mengenalpasti serta membezakan parang lading Kedah dengan parang lading lain dan juga jenis-jenis parang yang serupa. Satu lagi cabaran di dalam melaksanakan kajian ini ialah kekurangan sumber bertulis.

Pengkaji terpaksa mendokumentasikan maklumat lisan daripada responden-responden untuk dijadikan rujukan bertulis bagi kajian akan datang. Kebanyakan sumber lisan hanya dapat memberikan maklumat berkaitan morfologi lading dan sedikit latar belakang mengenai spesimen tersebut. Sumber persilatan pula lebih menumpukan kepada kaedah pertempuran dan seni permainan parang lading.

Kekurangan sampel fizikal juga menjadi satu cabaran kerana kebanyakan spesimen yang dijumpai sama ada specimen antik atau spesimen yang ditempa selepas tahun 1970an. Terdapat jarak masa lebih kurang seratus tahun di antara dua kategori spesimen tersebut.

 

4.    KESIMPULAN

 Kajian mengenai parang lading ini boleh diperluaskan lagi dengan mengkaji etimologi perkataan “lading”, falsafah di sebalik rekabentuk dan juga penggunaan lading, kajian struktur mikro dan metalurgi, kaitan lading dengan sejarah peradaban Kedah serta penggunaan lading dalam konteks persilatan.

 

PENGHARGAAN

Penulis ingin merakamkan penghargaan kepada Nara Martial Arts Academy, Persatuan Seni Silat Cekak Malaysia, para responden dan juga individu-individu yang terlibat secara langsung dan tidak langsung di dalam menjayakan kajian ini.

 

RUJUKAN

Hill, A. H. (1956). The Kěris and other Malay Weapons. Journal of the Malayan Branch of the Royal Asiatic Society.

Jabbar, S., Bakar, N. A. A., Baharom, N., & Jasmani, F. (Eds.). (2021). Kamus Dewan Perdana (3rd Edition). Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Jamal, S. A. (2010). Rupa & Jiwa. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Malaysia, P. S. S. C. (2014). Istiadat Sembah Junjung Kasih Parang Lading.

Malaysia, P. S. S. C. (2015). Jubli Emas Persatuan Seni Silat Cekak Malaysia (1965-2015).

Marsden, W., & Elout, C. P. J. (1825). Dictionnaire Malai, Hollandais et Francais = Maleisch, Nederdutitsch en Fransch woordenboek.

Muhammad Hanif, H. M. (2021, September). Pedang, Sundang dan Parang: Persamaan dan Perbezaan. Dewan Budaya, 44–47.

Wright, A. (Ed.). (1908). 20th Century Impressions of British Malaya: Its history, people, commerce, industries and resources. London: Lloyd’s Greater Britain Publishing Company, Ltd.

Malay Concordance Project. Australian National University. Retrieved September 12, 2024. https://mcp.anu.edu.au/cgi-bin/tapis.pl

Kertas kerja ini telah dibentangkan di i-STET USIM pada 16 Oktober 2024.

What is Motion? A Malay Perspective

Motion is often defined in physics as a change in position of an object with respect to time. It is measurable, predictable, and governed by natural laws such as inertia, momentum, and force. Yet within the Malay worldview — shaped by a fusion of Islamic metaphysics, animistic traditions, and centuries of empirical observation — motion is far more than the mechanical shifting of mass through space. It is a reflection of life itself: gerak.

In the Malay language, the term "gerak" does not merely signify motion; it encapsulates intention, energy, consciousness, and divine will. To move is not merely to act but to live, to be guided, and to express harmony with the natural and spiritual order. The dukun, the pendekar, and the tukang all understand that gerak is not initiated solely by muscle or willpower, but by an unseen alignment between the heart, the body, and the cosmos.

Motion as Intent

In Silat, every movement (langkah, kuda-kuda, bunga) begins in stillness. That stillness is not emptiness, but a moment where inward motion precedes outward expression. This speaks to the concept of niat — the Islamic understanding of intention — as the generator of all valid action. Without proper niat, movement becomes random or chaotic. With niat, even the smallest flick of the wrist becomes a strike of immense consequence.

Motion as Meaning 

Malay motion is semantically rich. The patterns of Silat, the curves of keris blades, the arcs of dance, and even the flow of calligraphy (khat) carry layers of meaning. Movement is not arbitrary but is coded with language — motion as semiotics. This is part of what distinguishes Silat Melayu from merely being a fighting style: it is embodied communication, where every strike, step, and stillness is part of a greater grammar of motion.

Motion as Mind 

In the Malay martial framework, motion originates in rasa — a deep, intuitive sense that blends emotion, perception, and cognition. This aligns with what modern neuroscience now refers to as embodied cognition: the idea that the mind does not reside solely in the brain but is distributed throughout the entire body. Applied Silat embraces this through dynamic balance, spatial awareness, and kinaesthetic intelligence.

Motion as Harmony 

The principle of seimbang (balance) is central. In combat, to be unbalanced is to invite defeat. In life, imbalance leads to illness, both spiritual and physical. Traditional Malay healing practices such as urut (therapeutic massage) and perubatan Islam recognise that motion — blood flow, breath, posture — must be harmonised to maintain health. In this sense, motion is medicine.

Motion as Divine Echo 

From a metaphysical standpoint, all motion is seen as a reverberation of divine will — the breath of life granted by Allah. The Sufi-inspired idea of the nafas — the divine breath — gives sacred context to every motion. Thus, a punch is not just biomechanics; it is a delivery of divine decree wrapped in human intention. This aligns with the Quranic notion that nothing moves without His permission (Qur’an 6:59).

Motion as Legacy 

To understand motion from a Malay perspective is to see beyond the physical and to enter a realm where art, war, healing, philosophy, and worship converge. It is to witness the dance of atoms and ancestors, of spirit and science. In Applied Silat, this understanding becomes codified — not to imprison tradition, but to empower its rebirth.

The future of martial arts will not belong only to those who punch hardest or move fastest, but to those who understand motion most deeply. And in that realm, the Malay tradition offers a wisdom both ancient and urgently modern.

 #AppliedSilat #PhilosophyOfMotion #MalayWisdom #ArMAS #FutureOfSilat

Want to explore how Applied Silat turns this philosophy into performance, training, and design? Follow us at @NaraMartial and stay tuned for more.

About This Page

 

About This Site

Welcome to Nara Martial Arts Academy.

This site is dedicated to preserving, advancing, and reimagining the legacy of Silat through structured research, tactical development, and cultural documentation. While the blog title reflects our institutional roots, the domain name — armas.international — refers to our advanced initiative known as AR.M.A.S. (Legacy Augmented Defence Initiative for Neo-Guardians).

AR.M.A.S. is a division under the Nara Martial Arts Academy (NMAA), focusing on Applied Silat, biomechanics, weapon ergonomics, armoured systems, and tactical integration for modern-day scenarios. It bridges tradition and innovation — where field knowledge meets scientific rigour, and where heritage weapons meet future-ready designs.

Through this platform, we publish research papers, field notes, visual documentation, and technical proposals related to Malay martial arts and the broader defence ecosystem.

---

Mengenai Laman Ini

Selamat datang ke Nara Martial Arts Academy.

Laman ini diwujudkan untuk memelihara, memperkasa dan mentakrif semula warisan Silat melalui penyelidikan tersusun, pembangunan taktikal dan dokumentasi budaya. Nama blog ini mencerminkan institusi induk kami, manakala nama domain armas.international merujuk kepada inisiatif lanjutan kami, iaitu AR.M.A.S. (Legacy Augmented Defence Initiative for Neo-Guardians).

AR.M.A.S. ialah cabang penyelidikan dan pembangunan di bawah Nara Martial Arts Academy (NMAA) yang memberi tumpuan kepada Silat Gunaan, biomekanik, ergonomik senjata, sistem perisai dan integrasi taktikal dalam konteks moden. Ia menghubungkan warisan dengan inovasi — di mana ilmu lapangan bertemu ketelitian sains, dan senjata warisan disepadukan dengan rekaan masa hadapan.

Melalui platform ini, kami menerbitkan kertas penyelidikan, nota medan, dokumentasi visual dan cadangan teknikal berkaitan seni bela diri Melayu dan ekosistem pertahanan yang lebih luas.

Some notes on the Parang Lading

The parang lading is often regarded as a practical blade; utilitarian in appearance, yet formidable in combat. But a closer reading reveals a deeper world of meaning embedded in its form, names, and usage. In my ongoing research, I propose that the parang lading can be interpreted through two parallel but distinct frameworks: the cultural semiotics of the Malay world, and the spiritual metaphysics of Islamic thought, particularly as articulated by scholars such as Ibn Arabi.

On the first level, we see how the morphology of the blade is described using culturally resonant names that reflect the Malay worldview. Terms like daun palas (referring to the flared tip of the blade) draw from nature - evoking the folded leaves used in food preparation, ritual offerings, and sacred ceremonies. This association conveys both concealment and purpose, suggesting that the tip of the blade is not only a cutting point, but a symbolic vessel of intent. The tapak kijang or "deer’s hoof" hilt, with its distinctive flare, reflects agility, grace, and alertness - qualities admired in both animals and warriors. Other terms like beras bekal (literally “provisioned rice”) add further layers of organic familiarity, connecting the weapon to the body, to nourishment, and to the human experience of motion and survival.

These are not arbitrary names. They are mnemonic metaphors - ways of transmitting knowledge through resemblance, encoded in the language and lived experience of the alam Melayu. The parang lading is not separate from its environment; it arises from it, and is named in harmony with it. In this sense, it reflects the same logic found in other elements of Malay material culture, such as the keris, the tanjak, and traditional house architecture - all of which rely on a symbolic interplay between form, function, and cultural meaning.

On a deeper interpretive level, the parang lading may also be viewed through the metaphysical lens of Islamic thought. The straight blade bears resemblance to the huruf alif (ا), the first letter of the Arabic alphabet, often associated with tawhid (divine unity), istiqamah (uprightness), and the singular direction of divine alignment. In the writings of Ibn Arabi, symbolism is not a matter of ornament but of essential correspondence; the external form is a sign (āyah) of inward truth. From this perspective, the parang lading, as a weapon used in disciplined martial motion, becomes a reflection of the spiritual path itself. Its form may echo the journey from hidden potential to manifest reality, a concept captured in tajalli, the self-disclosure of divine attributes.

It must be clarified, however, that this reading does not imply historical intentionality; we are not claiming that the blacksmiths of Kedah or Pattani were consciously applying Ibn Arabi’s metaphysics. Rather, we are suggesting that the symbolic logic embedded in the blade’s form coheres with a broader Islamic metaphysical framework. The parallels, whether incidental or emergent, are intellectually and spiritually valuable, they show how the material and the metaphysical can resonate across traditions.

By framing the parang lading within these two interpretive layers - the Malay cultural-semiotic and the Islamic metaphysical - we begin to see it not merely as a blade, but as a text: a silent scripture of the body, of resistance, and of inner discipline. In a world where modern scholarship often demands either material proof or textual citation, it is important to remember that many of our cultural artefacts speak through form, gesture, and naming. What the parang lading teaches us is that in the Malay world, knowledge is often forged - not just written.

Pak Ku Nara

9 July 2025

Nara Martial Arts Academy: From Tradition to Tactical Innovation

 Established in 2020, Nara Martial Arts Academy was founded with a singular purpose: to preserve, revitalize, and evolve the deep martial traditions of the Malay world. From its earliest days, the Academy placed strong emphasis on both cultural authenticity and structural innovation -
focusing particularly on the study of traditional weapons and combative systems rooted in historical context.

While our foundation lies in Silat Melayu, our work extends beyond pedagogy. Nara has actively engaged in the documentation of rare weapon forms like the parang lading, the systematisation of jurus for modern training, and the integration of biomechanical principles into movement-based discipline. The Academy also functions as a living research lab — where theory meets practice, and form meets function.

In 2022, this mission expanded into the technological realm with the launch of the ArMAS Project (Armoured Modular Adaptive Suit), developed in collaboration with Kolej Kemahiran Tinggi MARA (KKTM) Masjid Tanah. Designed as a cross-disciplinary initiative, ArMAS blends Malay martial philosophy with tactical design, modular fabrication, and applied ethnoscience. The suit serves as a testbed for impact resistance, ergonomic performance, and future combat simulation - while remaining deeply rooted in cultural symbolism and martial heritage.

Beyond research and training, the Academy regularly organises short courses and seminars on traditional weapons and combat systems. This includes structured modules in Seni Pedang Sukma Kencana (Malay swordsmanship), conducted in collaboration with Pertubuhan Pemedang Seni Sukma Kencana Malaysia (PEMEDANG), as well as sessions on the keris, tumbuk lada, and parang lading combative styles. These programs aim to transmit refined traditional knowledge in a format accessible to both contemporary practitioners and researchers.

Today, Nara Martial Arts Academy operates as both a training ground and a research entity - part of a growing movement to bridge tradition with tactical innovation. We believe that martial heritage is not merely a relic of the past, but a dynamic body of knowledge ready to inform the future.

---

Nara Martial Arts Academy is a division under NARA Industries, a multidisciplinary platform focused on heritage, design, material innovation, and applied martial systems.

Seni Pedang Melayu: Kelestarian Warisan Tanah Jawi part 2

Definisi pedang
Alam Melayu mempunyai kepelbagaian jenis senjata yang amat tinggi. Hampir setiap daerah mempunyai senjata yang unik kepada masyarakat setempat. Penggunaan istilah untuk setiap jenis senjata juga adalah berbeza mengikut lokaliti. Sebagai contoh, kelewang di Kelantan adalah sejenis parang manakala perkataan yang sama di Jawa merujuk kepada pedang. Salah satu objektif kertas kerja ini adalah untuk cuba memberi definisi kepada senjata yang dikenali sebagai pedang dan membezakan pedang dengan senjata tajam berbilah panjang yang lain.
Bagi tujuan kajian ini, klasifikasi pedang akan dibincangkan dengan menggunakan tiga aspek iaitu:
a.Tipologi
b.Saintifik (fizik, kejuruteraan bahan, kimia)
c.Seni Permainan

Tiga aspek ini akan dibahagikan kepada 7 bahagian, iaitu:
a.Rekabentuk Bilah
b.Panjang Bilah
c.Rekabentuk Hulu
d.Titik Perkusi dan Titik Imbangan
e.Jisim
f.Teknik Pembuatan (metallurgy)
g.Teknik Penggunaan dan Aplikasi

Tipologi
Tipologi ialah kajian dan klasifikasi sesuatu objek mengikut rekabentuk dan ciri-ciri fizikalnya. Bagi sebilah pedang, rekabentuk bilah, panjang bilah dan rekabentuk hulu merupakan ciri-ciri utama yang dapat membezakan satu jenis pedang dengan jenis pedang yang lain.

Rekabentuk bilah
Rekabentuk bilah pedang pada amnya adalah menirus ke hujung mata pedang. Bilahnya mungkin lurus atau melengkung dan mungkin mempunyai satu atau dua belah mata yang tajam. Pada dasarnya sebilah pedang perlu boleh memotong dan menikam dengan baik. Oleh itu, mata pedang biasanya direkabentuk untuk memudahkan kedua aksi ini. Pedang ibarat kombinasi antara parang yang digunakan untuk menetak dan keris yang digunakan untuk menikam. Bilah pedang biasanya adalah agak nipis jika dibandingkan dengan parang kerana perbezaan kaedah penggunaan senjata-senjata ini. Bilah pedang Melayu juga ada yang mempunyai alur atau fuller yang dibuat untuk mengurangkan jisim mata pedang tanpa menjejaskan integriti mata pedang tersebut. Hasilnya ialah mata pedang yang ringan tetapi kuat dan mampu menangkis senjata musuh. Ada juga bilah pedang yang menggunakan kaedah hollow grind untuk mencapai kesan yang sama. Pedang yang berkualiti juga mempunyai distal taper di mana bahagian pangkal bilah pedang adalah lebih tebal daripada bahagian hujungnya jika dilihat dari keratan rentas bilah tersebut.

Bahagian pucuk bilah biasanya mempunyai tiga bentuk iaitu bentuk mata lembing atau spear point, turun ke bawah (downward-swept) atau naik ke atas (upward-swept). Rekabentuk yang paling kerap dijumpai ialah pucuk yang naik ke atas atau upward-swept. Ada juga yang mempunyai pucuk bulah yang tidak tajam atau bulat. Terdapat satu rekabentuk yang unik dikenali dengan nama anak buaya atau buaya berenang yang mana sehingga 1/3 bahagian hujung bilah pedang itu lebih lebar daripada bahagian pangkalnya, memberikan bentuk seakan-akan kepala buaya yang sedang berenang. Rekabentuk ini juga terdapat pada sesetengah pedang talwar dari India dan kilij dari Turki. Ia bertujuan untuk memberikan inersia yang lebih ketika memotong. Ada kalanya bahagian belakang mata yang lebar ini juga diasah tajam untuk membolehkan libasan balik dilakukan. Mata pedang yang tirus ke hujung membolehkan tikaman dilakukan dengan mudah dan efektif. Bilah yang agak nipis juga memberikan ketajaman mata yang penting untuk memotong dan menghiris. Bahagian belakang pedang biasanya adalah lebih tebal dan digunakan untuk menangkis serangan senjata lawan.

Bilah pedang juga sering diukir dengan motif-motif tertentu seperti huruf-huruf jawi dan nombor-nombor (wafak), ayat-ayat suci Al-Qur’an, gambar-gambar makhluk dan haiwan serta motif awan larat dan sulur bayung. Ada kalanya ukiran-ukiran ini turut disalut dengan emas, perak atau tembaga. Ukiran-ukiran ini mungkin ukiran timbul (relief) atau ukiran tenggelam (intaglio ) yang dibuat dengan teknik chiselling atau etching. Ukiran-ukiran ini bukan sahaja menambahkan nilai estetik kepada bilah pedang tersebut, malah mempunyai makna yang tertentu bagi pemiliknya.

Panjang bilah
Panjang bilah pedang Melayu biasanya adalah di antara 24-30 inci. Terdapat istilah “selengan”, “selilit kepala” dan sebagainya yang menunjukkan kaedah yang digunakan untuk mengukur bilah mata pedang. Ini adalah kerana kebanyakan senjata Melayu dibuat mengikut ukuran-ukuran tertentu yang dipadankan dengan fizikal pemakainya. Terdapat juga senjata yang menyerupai pedang yang mempunyai panjang lebih daripada 30 inci tetapi biasanya senjata begini dikenali dengan nama parang panjang dan seni permainannya adalah berbeza dengan permainan pedang. Parang panjang adalah sejenis field sword seperti nodachi Jepun atau zweihander Eropah. Senjata yang mempunyai bilah yang kurang daripada 24 inci biasanya dipanggil sebagai golok. Terdapat juga sejenis pedang pendek yang dikenali sebagai sundang Melayu yang mempunyai panjang mata lebih kurang 18 ke 21 inci, berbentuk seperti chunderik atau pedang Makara yang pendek.

Rekabentuk hulu
Pedang Melayu mempunyai kepelbagaian rekabentuk hulu yang tinggi. Pada amnya, terdapat pedang yang digenggam dengan satu tangan dan juga dua tangan. Pedang jenawi mempunyai hulu yang panjang dan boleh digenggam dengan menggunakan dua tangan. Pedang-pedang lain biasanya mempunyai hulu yang lebih pendek yang boleh digenggam dengan sebelah tangan. Bahagian hujung hulu ini biasanya mempunyai ukiran yang halus yang menggambarkan motif tumbuhan atau figura atau corak abstrak. Salah satu motif yang popular ialah motif “Makara” dengan pelbagai variasi, yang membezakan taraf dan status pemakainya. Biasanya pedang Melayu tidak mempunyai pelindung tangan atau guard kerana ini akan mengganggu keseimbangan senjata tersebut. Pedang jenawi mempunyai pelindung tangan asas berbentuk ceper bulat atau empat segi.

Terdapat juga jenis pedang yang dipanggil sebagai “pedang Melayu” atau pedang perisai yang mempunyai pelindung tangan yang dikenali sebagai “D-guard” atau knuckle bow yang ringkas. Bahagian hadapan knuckle bow ini biasanya dibengkokkan ke hadapan untuk menangkis dan menangkap senjata lawan. Sesetangah knuckle bow dibuat agak berbucu supaya boleh digunakan sebagai buku lima. Namun, rekabentuk knuckle bow ini adalah ringkas, bukan seperti pedang barat yang mempunyai pelindung tangan yang lebih kompleks, bersesuaian dengan kaedah permainan pedang mereka. Berdasarkan pemerhatian, knuckle bow seperti ini telah muncul di beberapa kawasan di benua Asia pada masa yang hampir sama.

Hulu pedang Melayu biasanya dipebuat daripada kayu berukir dan ada kalanya disalut dengan logam. Bahan lain yang biasa digunakan adalah tanduk, gading, tulang dan gigi. Kebanyakan hulu pedang Melayu mempunyai temi daripada logam atau bahan lain yang sesuai. Ada juga hulu pedang Melayu yang diperbuat daripada logam. Sesetengah hulu pedang Melayu diikat dengan simpai rotan atau logam. Ada yang dibalut dengan kulit atau fabrik untuk memberi keselesaan kepada pemakainya dan juga untuk menghalang daripada hulu tersebut menjadi licin ketika digunakan. Pedang perisai/pedang Melayu yang mempunyai knuckle bow dan kebanyakan pedang jenawi menggunakan kaedah rat-tailed tang di mana puting mata pedang itu dibentuk sehingga melebihi hujung hulunya dan alur dibuat untuk memasang nat kepada hujung puting tersebut bagi mengemaskan kedudukan mata pedang. Pedang-pedang jenis lain mempunyai puting sekitar 3-4 inci yang digam ke dalam hulu pedang.

Aspek Saintifik
Pembuatan sebilah pedang bukan semata-mata seni, ia juga bergantung kepada beberapa konsep saintifik yang berkait rapat dengan fizik, kejuruteraan bahan dan kimia. Di sini diterangkan secara ringkas beberapa konsep tersebut.

Titik perkusi dan titik imbangan
Titik perkusi atau point of percussion adalah kawasan di mana gegaran paling kurang berlaku ketika bilah pedang mengenai sasarannya. Kawasan ini adalah kawasan yang paling ideal untuk membuat potongan yang baik dan mudah. Titik imbangan atau point of balance pula merupakan titik di mana mata pedang mengimbangi hulunya. Titik ini penting di dalam menentukan kebolehgerakan (manoeuverability) pedang tersebut.

Titik perkusi sebilah pedang biasanya berada sekitar hujung 1/3 bilah pedang tersebut. Titik perkusi sebilah parang biasanya lebih ke hujung bilah mata kerana mata parang adalah lebih berat ke sebelah hujungnya. Titik perkusi sebilah keris pula biasanya berada di tengah-tengah bilah matanya.

Titik imbangan sebilah pedang yang ideal biasanya berada dalam sekitar 4-5 inci daripada hulunya. Jika titik ini terlalu dekat dengan hulu pedang, maka pedang itu akan kekurangan daya memotong. Titik imbangan sebilah keris berada betul-betul di antara mata dan hulunya, di bahagian pendongkok keris. Ini menjadikan keris senjata menikam yang ideal. Titik imbangan sebilah parang pula berada lebih jauh daripada hulunya kerana parang lebih sesuai digunakan untuk menetak dan ia memerlukan mata yang lebih berat dan tebal untuk melakukan pelbagai tugas.

Jisim
Jisim pedang Melayu biasanya adalah kurang daripada 1.5 kg. Ini adalah untuk memudahkan penggunaannya dan meningkatkan kepantasan dan ketangkasan pedang tersebut. Pedang yang mempunyai jisim lebih dari 2 kg akan menjadi terlalu berat untuk digunakan dengan berkesan, khususnya jika pertempuran tersebut berlaku dalam jangkamasa yang lama. Terdapat juga pedang yang mempunyai jisim 4-6 kg tetapi ini adalah kes yang terasing. Pedang-pedang seperti ini dibuat khas untuk pemiliknya yang biasanya mempunyai teknik tersendiri untuk menggunakannya. Biasanya pedang yang mempunyai jisim lebih dari 2 kg ini dibuat khas untuk menetak dan mengambil kesempatan jisim yang lebih itu untuk memberikan kecederaan yang lebih kepada sasarannya. Pedang anak buaya yang mempunyai bilah yang agak tebal dan berat juga biasa dipanggil “parang panjang” dan kaedah penggunaannya lebih mirip kepada kaedah tempur parang daripada seni permainan pedang. Namun begitu, terdapat juga pedang anak buaya yang mempunyai bilah yang agak nipis, bergantung kepada fungsinya.

Teknik pembuatan
Teknik pembuatan bilah pedang menyerupai teknik yang digunakan untuk membuat keris. Besi yang digunakan terdiri daripada campuran beberapa jenis besi yang dapat menghasilkan pamur. “Besi” di sini merujuk kepada campuran logam ferum dengan karbon dan logam-logam lain dalam peratusan yang kecil. Terdapat pedang yang mempunyai teras daripada besi baja (high carbon steel) yang amat keras dan tajam, diapit dengan besi pamur (pattern-welded steel) yang lebih lembut dan kenyal. Besi baja yang terlalu tinggi kandungan karbon akan menghasilkan bilah mata pedang yang rapuh manakala besi yang terlalu sedikit kandungan karbon pula lebih lembut dan tidak dapat mengekalkan ketajamannya. Ada juga pedang yang dihasilkan dengan besi baja semata-mata tetapi teknik sepuhan dan heat treatment yang tertentu menghasilkan mata pedang yang tajam tetapi tidak rapuh. Selain daripada itu, terdapat juga bilah pedang yang diperbuat daripada besi pamur. Parang pula biasanya diperbuat daripada besi baja yang tebal untuk menghasilkan bilah yang tajam tetapi tahan lasak, boleh digunakan untuk pelbagai tugas tetapi agak berat untuk digunakan sebagai senjata. Kaedah pembuatan pedang ini juga menyumbang kepada kosnya yang jauh lebih tinggi berbanding dengan parang.

Satu lagi ciri unik yang menentukan identiti sebilah pedang ialah sarungnya. Sarung pedang dibuat untuk memelihara ketajaman bilah pedang itu. Di dalam seni perang Melayu, sarung senjata juga boleh digunakan sebagai senjata dan perisai. Sarung pedang Melayu biasanya diperbuat daripada kayu keras dan ada kalanya berukir. Sesetengah sarung pedang diikat dengan simpai logam dan dipasangkan tapak logam. Ada juga sarung pedang yang berukir pada bahagian mulut sarungnya seperti sarung tumbuk lada atau badik. Sebilah senjata itu tidak boleh dikatakan sebagai pedang jika ianya tidak mempunyai sarung.

Teknik permainan dan aplikasi
Sesuatu senjata itu direkabentuk untuk tujuan dan teknik permainan yang tertentu. Seni permainan pedang Melayu adalah berbeza daripada seni permainan parang. Sesetengah pengamal seni perang Melayu menakrifkannya sebagai “permainan Laksamana” berbanding dengan “permainan Hulubalang” yang biasa digunakan untuk kaedah permainan parang. Ciri utama di dalam seni permainan pedang Melayu ialah bahagian muka pedang (bahagian mata yang tajam) tidak digunakan untuk menangkis serangan senjata musuh. Ini akan merosakkan mata pedang itu dan mengurangkan keberkesanannya sebagai senjata. Tangkisan hanya dilakukan dengan bahagian belakang mata atau bahagian awak (tepi) mata. Kaedahnya lebih kepada “tangkis dan makan” atau “makan gerak” di mana serangan balas dilakukan sebaik sahaja musuh mula menyerang. Miyamoto Musashi  menakrifkan kaedah ini sebagai “Ai uchi” iaitu to cut the opponent just  as he cuts cuts you atau menyerang musuh sebaik sahaja musuh menyerang. Ini merupakan salah satu rahsia di dalam perguruan kendo Itto Ryu.

Pedang merupakan senjata cut and thrust atau memotong dan menikam. Ia ibarat gabungan antara parang dan keris dari segi fungsi. Walau bagaimanapun, sesetangah pedang lebih sesuai untuk memotong dan sesetengahnya pula lebih sesuai untuk menikam. Tetapi kebanyakan pedang di dalam Alam Melayu adalah sesuai untuk kedua-dua kaedah. Kaedah memotong di dalam seni pedang melibatkan tiga jenis pergerakan iaitu hiris tarik (draw cut), hiris tolak (push cut) dan tetakan (chop cut). Kaedah hiris tarik paling kerap dan paling mudah digunakan. Kaedah tetakan pula hanya digunakan dalam keadaan tertentu seperti untuk melumpuhkan anggota badan musuh yang tertentu seperti mata dan tangan tanpa memutuskan bahagian tersebut atau menyebabkan kecederaan yang parah. Cara pedang itu dipegang dapat menentukan kaedah pemotongan yang berbeza.

Kaedah permainan pedang Melayu amat berseni. Jika diperhatikan spesimen-spesimen pedang Melayu yang terdapat di muzium, jarang sekali kita lihat mata pedang yang sumbing akibat menangkis serangan senjata yang lain. Kaedah ini juga memerlukan masa yang lama dan dedikasi yang tinggi untuk mencapai tahap kemahiran yang sepatutnya. Di dalam perguruan silat yang mempunyai permainan pedang, biasanya hanya penuntut yang mencapai tahap tenaga pengajar atau guru sahaja yang akan didedahkan dengan seni permainan pedang. Ini adalah kerana pengendalian sebilah pedang memerlukan tumpuan dan kemahiran serta keserasian yang tinggi dengan senjata tersebut. Seni permainan pedang juga banyak melibatkan aspek teknikal dan saintifik, dan memerlukan set minda yang berbelainan dengan seni senjata yang lain.

Pedang juga merupakan satu senjata yang mempunyai kelebihan jika dibandingkan dengan senjata-senjata tradisional Melayu yang lain. Sebagai contoh, mata pedang yang lebih panjang daripada sundang atau parang memberi kelebihan kepada pemakai pedang dari segi jarak. Pedang boleh digunakan untuk menikam dan memotong, dan bilahnya yang ringan menjadikannya satu senjata yang amat berbahaya kepada mereka yang dilatih untuk menggunakannya.

Dapat disimpulkan di sini bahawa pedang Melayu ialah sejenis senjata tajam dengan bilah yang diperbuat daripada besi, meruncing ke hujungnya dengan panjang bilah sekitar 18-30 inci dan mempunyai sarung. Senjata menikam dan memotong ini mungkin mempunyai mata yang lurus atau melengkung, dan mungkin mempunyai hulu yang sesuai untuk genggaman satu atau dua belah tangan. Jisim senjata ini biasanya kurang daripada 2 kg. Matanya juga agak ringan dan “pantas”. Kaedah permainannya lebih menumpukan kepada kepantasan dan ketangkasan daripada kekuatan fizikal. Ia juga direkabentuk untuk memotong daging dan tulang, dan bukan untuk menebas kayu dan besi.